Subrahmanyan Chandrasekhar (19 Ekim 1910, Lahor – 21 Ağustos 1995), Hint asıllı ABD’li astrofizikçi. Chandrasekhar amca, Astrofizikçi William Alfred Fowler ile birlikte yaptığı çalışmalar sonucu 1983 yılında Kara Deliklerin yüksek kütleli yıldızların yaşamlarının son döneminde bir anda olduklarını matematiksel teori haline getirip bu çalışmalardan ve Bilim Dünyasına olan katkılarından dolayı Nobel Fizik Ödülünü kazanmıştır.
Chandrasekhar Amca, bilim dünyası için çalıştığı süre içinde yıldızların yapısı, Beyaz Cüceler, genel görelilik, kuantum mekaniği, Hidrodinamik, fiziksel olaylarda denge gibi pek çok farklı alanda çalışmalar yapmış ve literatürde halen kullanılır halde bulunan katkıları bizlere kazandırmıştır. Cambridge Üniversitesi’nde kendi ismi ile anılan beyaz cüce yıldızlarının merkezindeki bozunmuş maddenin hızını ve maddenin yapısı hakkında teorik bir model ortaya çıkarmıştır.
Chandrasekhar Limit Değeri
Bu modele göre; Beyaz Cüce’ler kesinlikle Güneş Sistemimizde bulunan en büyük yıldız olan Güneş’in 1.44 katından daha büyük bir kütleye sahip olamaz, eğer bu oran aşılırsa o yıldız karekter değiştirip karadeliğe dönüşebilir. Bu Teori için Chandrasekhar, Jan Oort’un oluşturduğu yıldız alanlarını incelemiş ve elde ettiği denklem takımlarını kozmolojinin içindeki 20 farklı denklemi birleştirerek teorisini sunmuştur. Ayrıca Jan Oort’un oluşturduğu sisteme ek olarak Chandrasekharı’ın teorisi tüm evrene uyarlanabilir durumdaydı.
Bu konuda Subrahmanyan Chandrasekhar’ın çalışmalarında temel dayanaklardan birin de kaynaklara göre: Yarıçapı Güneşin yarı çapından en az 5 kat büyük yıldızlar enerjilerini tükettiklerinde KARA DELİK oluşumu gözlenir. Günümüzde Şekil 1 de
gösterildiği gibi Güneşten kat be kat büyük yıldızların olduğunu ve devasa Kara Deliklerin evrende olduğunu biliyoruz.
Güneş sistemi’nin gezegenleri ve bazı tanınmış yıldızların görece boyut karşılaştırması 1. Merkür < Mars < Venüs < Dünya 2. Dünya < Neptün < Uranüs < Satürn < Jüpiter 3. Jüpiter < ProximaCentauri < Güneş < Sirius 4. Sirius < Pollux < Arcturus < Aldebaran 5. Aldebaran < Rigel< Antares < Betelgeuse 6. Betelgeuse < VY Canis Majoris < NML Cygni < UY Scuti
Birbiri etrafında hızla dönen iki kara delik çevrelerindeki uzay zamanda bir dalgalanma açığa çıkarırlar. Bu dalgalanmalar da dalgalar halinde tüm evrene yayılır. Bu nedenler Kara deliklere ne kadar yakın olursak bu dalgaları da o derece şiddetli hissederiz, ama uzaklaştıkça bu dalgaların evrende yarattıkları etki gittikçe azalır. Bu arada şunu okuyucuya açıklayayım. Sevgili okuyucu, bugüne kadar sinema filmlerinde Kara Delik Olarak gösterilen tüm video, resim, fotoğraf HAYAL ÜRÜNÜDÜR.
Sevgi ile kalın.
Dr. Fırat AKBALIK
Fizik Öğretmeni
