Victor Ambros ve Gary Ruvkun tarafından gen düzenlemesinde önemli bir işlevi olan küçük RNA moleküllerinden oluşan yeni bir aile tanımlandı; onlara mikroRNA adını verdiler. Küçük solucan C. elegans’taki devrim niteliğindeki bulguları, tamamen yeni bir gen düzenleme kavramını ortaya çıkardı. İnsanlar ve diğer çok hücreli canlılar buna bağlıdır. MikroRNA’ların organizma gelişimi ve işlevinin pek çok alanında kritik bir rol oynadığına dair kanıtlar giderek artmaktadır.
2002’de Nobel Kimya Ödülü’nü Sydney Brenner ve John Sulston ile paylaşan Robert Horvitz, 1980’lerin sonunda Victor Ambros ve Gary Ruvkun’un grubunda doktora sonrası araştırmacı olarak çalışıyordu. Horvitz’in laboratuvarındaki araştırmalarının konusu, sadece 1 mm uzunluğunda, oldukça sıradan bir yuvarlak solucan olan C. elegans’tı. C. elegans, çok hücreli organizmalarda dokuların olgunlaşması ve gelişimini incelemek için harika bir modeldir çünkü küçücük boyutuna rağmen, daha büyük, daha karmaşık türlerde de bulunan sinir ve kas hücreleri de dahil olmak üzere çok sayıda özelleşmiş hücre tipine sahiptir. Ambros ve Ruvkun, farklı hücre tiplerinin düzgün gelişimi için çok önemli olan farklı genetik programların ne zaman etkinleştirileceğini düzenleyen genleri özellikle merak ediyorlardı. Araştırmacılar, genetik programların gelişim boyunca ne zaman etkinleştirildiği ile ilgili sorunları olan iki solucan mutant suşunu, lin-4 ve lin-14’ü inceledi. Ödül sahiplerinin araştırmasının amacı, kusurlu genleri bulmak ve ne yaptıklarını belirlemekti. Daha önceki çalışmalarında Ambros, lin-4 geninin lin-14 geninin negatif düzenleyicisi olarak hareket ettiğini göstermişti. Ancak lin-14 aktivitesinin ne ölçüde engellendiği belirsizliğini koruyordu. Mutantlar ve olası bağlantıları Ambros ve Ruvkun’un ilgisini çekti, böylece daha fazlasını keşfetmek için yola çıktılar.
Kaynak: nobelprize.org/prizes/medicine/2024/press-release/
